İMGELER DENİZİNDE

Sıçrayarak uyandı.Uyku sersemliği içinde etrafına bakındı.Yabancı bir evde idi,yanında ise güzel bir kadın.Çevresine anlam vermeye çalışıyordu.Televizyonda ise Donnie Darko filmi oynuyordu.İrkildi,ben neredeyim diye düşündü kendi kendine . 

 Alkış sesleri geliyordu.Sahneye onu davet ediyorlar,adını haykırıyorlar: -4.boyutta seyahat hakkı kazandın imgelem diye. Nöronların etkileşiminden usanmıştı,çok boyutlu zihni onunla adeta oyun oynuyordu.Gaipten bir ses duydu:

 -Kızım uyandın mı ? 

-Anne,ben neredeyim ? 

 Çok kitap okumuş,çok film izlemişti.Haykırdı evrensel diyarlara .Sesini duyan olmadı.İçinde filizlenen utkuyu dökmek istedi kağıtlara.Engel olurdu biri ya da birileri.’’Ne güzel öğretmensin bu devirde işin var...yazarlığa neden özenirsin ? ‘’ diye fısıltılar sarmıştı her yanını.Sonunda çevresindeki karanlık galebe çaldı,içindeki aydınlık ise terk etti onu. Rüyalar,hayaller hepsi birbirine karıştı.Son bir istenç ile gücünü topladı,kalıcı bir eser bırakamanın hüzünü ile haykırdı akıl hastenesinde : ‘’Sel gider,kum kalır ‘’